Wat ik mij al een jaar afvraag: waarom moet Israël kapot?

Regelmatig heb ik de behoefte op mijn televisie of smartphone door het raam te gooien. Niet omdat mijn favoriete voetbalclub Excelsior bijna wekelijks verliest. Mijn woede heeft te maken met een doodvermoeiende strijd, meer dan 3.000 kilometer verderop.

Met een glas wijn in de hand en liedjes van André Hazes of Guus Meeuwis op de achtergrond, luid ik graag het weekend in. Het mag duidelijk zijn dat iedereen op een eigen manier een drukke werkweek laat bezinken. Ook in het Midden-Oosten. Sinds vorig jaar hebben rellende Palestijnen daar een eigen manier voor ontwikkeld. Met een zo groot mogelijke groep gaat men naar de Israëlische grens, die om veiligheidsredenen hermetisch is afgesloten. Vervolgens wordt met allerlei middelen geprobeerd om aandacht te trekken, zoals molotovcocktails, brandbommen en het verbranden van autobanden. En als het even kan wordt de grens bestormd.

Vorig jaar begonnen op 30 maart, deze week een jaar geleden, de zogenaamde Mars van Terugkeer-protesten. Veel Palestijnen, woonachtig in Gaza, zijn van mening dat zij recht hebben op een bestaan in Israël. Alles lijkt geoorloofd om daar aandacht voor te vragen. Zo zijn er brandende ballonnen en vliegers ingezet om honderden hectares landbouw- en bosgrond in Israël te verwoesten. Dieptepunt was het bloedbad in mei 2018. Meer dan 60 Palestijnen kwamen om het leven bij een demonstratie. Het mag duidelijk zijn dat van een vreedzame demonstratie geen sprake was. Om een nog groter bloedbad te voorkomen schoot Israël met scherp.

Ook Israël maakt fouten
Wie de Palestijnen een warm hart toedraagt, zal waarschijnlijk na de vorige alinea zijn afgehaakt, omdat ik te weinig oog zou hebben voor het Palestijnse leed en het harde beleid van Israël. Ik heb echter een bloedhekel aan eenzijdige berichtgeving en framing. Daarom heb ik namens CIP.nl voorganger Henk Fonteyn opgezocht. Henk ging meerdere keren naar de Palestijnse gebieden en ontdekte dat christenen vaak eenzijdig over Israël en de Palestijnen praten, politiek en theologisch. Dat ben ik met hem eens. Soms slaat Israël door in het verdedigen van het Joodse volk en dat gaat ten koste van Arabieren in de betwiste gebieden. In zijn boek geeft Henk een aantal concrete voorbeelden om dat te illustreren.

Leugens en halve waarheden
Maar niet alleen mensen die Israël een warm hart toedragen moeten beide kanten van het verhaal vertellen. ‘Vreedzame demonstratie’, ‘ongewapende burgers’ en ‘oorlogsmisdaden van Israël’. De Nederlandse media stonden rondom het bloedbad in Gaza vol van deze termen. Via Twitter las ik dat de ‘vreedzame’ demonstratie door terreurgroep Hamas is gekaapt en ‘vreedzame’ demonstranten werden opgeroepen om messen en vuurwapens mee te nemen naar de grens. Hamas betaalde families 100 dollar om deel te nemen aan de gewelddadigheden die tot doel hebben een invasie in Israël te creëren. Blijkbaar ging het er helemaal niet zo vreedzaam aan toe en had Israël alle reden om hard in te grijpen.

De meeste mensen in mijn omgeving weten niet dat na dat bloedbad in Gaza de gewelddadige rellen de rest van het jaar doorgingen. Daar is een logische verklaring voor. Nederlandse media maken vaak pas melding van gewelddadigheden als Israël reageert. Daardoor ontstaat de indruk dat Israël de boosdoener is. In stilte kan Hamas ondertussen raketten het land binnensmokkelen via terreurvrienden uit Iran en via Hezbollah, worden er terreurtunnels gegraven en raketten afgeschoten die gelukkig vaak door Israëlisch afweergeschut uit de lucht worden geschoten of in open veld terechtkomen. Als de Nederlander vervolgens in de krant leest dat Israël ‘bepaalde doelen’ in Gaza bestookt, ontstaat het idee dat Hamas slechts een tolerante korfbalvereniging is die lijdt onder de ‘Israëlische bezetting’.

Dromen van dode Joden
De vijandigheden richting Israël stapelen zich ondertussen steeds meer op. Niet alleen Hamas, maar ook de Libanese terreurgroep Hezbollah droomt van de vernietiging van Israël en zoveel mogelijk dode Joden. “We zijn klaar om de zionistische vijand te bestrijden. De oorlog zal komen en wij bereiden ons daarop voor,” zei Hezbollah-leider Hassan Sayyed Nasrallah onlangs. De Iraanse generaal Aziz Nasirzadeh gooit er met alle plezier een schepje bovenop. “We zijn klaar voor de beslissende oorlog die tot de verdwijning van Israël zal leiden.”

Iedere keer wanneer ik dit soort idiote uitspraken lees, vraag ik mij af wat ze bij de NOS zouden doen als de Israëlische regering zou beweren dat Iran of Libanon in de zee moet verdwijnen. Zou het NOS-journaal er dan wel over berichten? Deze week was het opnieuw raak. Vanuit Gaza werd een raket op Israël afgevuurd – volgens Hamas ‘per ongeluk’ – waarbij zeven mensen gewond raakten. Op mijn smartphone las ik hoe theoloog Janneke Stegeman er in slaagde om deze walgelijke terreurdaad om te draaien door een middelvinger naar Israël op te steken. Het zou allemaal de schuld van Israël zijn.

Mijn klomp brak. Mijn broek zakte af. En wéér stond ik op het punt om mijn smartphone door het raam te gooien. Waarom moet Israël kapot?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s