Ik erger mij kapot aan iemand in onze kerk

In de kerk krijg ik vaak te horen dat ik de mensen om mij heen moet liefhebben. Ik heb een probleem. Het lukt mij niet! Ik erger mij met regelmaat groen en geel aan iemand die onze kerk bezoekt.

Drie jaar geleden zijn mijn vrouw en ik naar Utrecht verhuisd. Wat waren we blij met ons nieuwe plekje. Dat weet ik nog heel goed! Voordat we gingen verhuizen besloten we al te zoeken naar een kerk in de buurt. Het klinkt misschien heel gek, maar voor ons is aansluiting vinden bij een kerk bijna net zo belangrijk als ons eigen huis.

Hoe dat kan? Volgens de Bijbel, een boek waardoor christenen zich wereldwijd laten inspireren, vormen mensen die in Jezus geloven samen één grote familie. En dat is echt heel iets anders dan een voetbalclub. Er zijn veel overeenkomsten, maar één van de grootste verschillen is dat de kerk bedoeld is om samen het leven te delen. Samen eten, samen lachen en samen huilen. Zo ging het eraan toe in de eerste kerk die in de eerste eeuw ontstond.

Die plek hebben we gevonden en we zijn dolgelukkig met die kerk. We zijn onderdeel geworden van een nieuwe familie. We stellen ons huis wekelijks open, leven mee met mensen in nood en maken samen lol. Hét hoogtepunt is het jaarlijks kerkweekend. Met z’n alleen drie dagen lang spelletjes doen, de Bijbel lezen en op jolige muziek dansen. Het moment dat ik de polonaise inzette op de melodie van de Klompendans van Frans Baggerman zal ik niet meer vergeten!

Wie denkt dat een familie alleen bestaat uit mensen met wie je altijd op één lijn zit, heeft het mis. Christenen zijn net mensen. Iedereen heeft een eigen, unieke persoonlijkheid. We zijn allemaal op een andere manier in het leven gevormd. Dat heeft hele mooie kanten, want de veelkleurigheid van de kerk laat zien dat de boodschap van Jezus voor iedereen is bedoeld. Hij is niet alleen gekomen voor de Joden of de christelijk-gereformeerden. Wat fijn!

Maar die nieuwe familie heeft ook een keerzijde. Regelmatig word ik geconfronteerd met mensen met wie ik na twintig seconden ben uitgepraat. Dat is in een kerk als de onze best ingewikkeld. Voordat de kerkdienst begint ontbijten we samen. Dan is er de kans dat je naast of tegenover iemand komt te zitten met wie je geen klik hebt. Wat dat betreft is de kerk net een school of voetbalclub, zou je zeggen. Waar maak ik mij eigenlijk druk om?

Als je iemand probeert te ontwijken, wordt het knap ingewikkeld, kan ik je vertellen. Zeker als je je ergert aan iedere zin die die persoon uitspreekt. Dat betweterige toontje… Die totaal andere planeet waarop hij zich bevindt… Ik vind het doodvermoeiend!

Ik betrapte mij er pas zelfs op dat ik even in een juichstemming verkeerde. Waarom? De kerkganger was er deze keer niet. ‘Heerlijk! Wat een rust.’ Even later dacht ik aan een gebed dat ik de een paar dagen eerder heb uitgesproken. ‘Heer, dank U dat we met zoveel verschillende mensen één kerk mogen vormen. Dank U dat U ons aan elkaar hebt gegeven om met elkaar mee te leven.’ Kan ik daar eigenlijk wel ‘amen’ op zeggen als ik dat helemaal niet op die manier ervaar?

Het zou zomaar kunnen dat hij aanstaande zondag weer aan één van onze ontbijttafels in de kerk zit. Stiekem ga ik dan toch maar even aan een andere tafel zitten. Of is dit een zondige, onchristelijke gedachte?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s