Sinds februari zijn in Nigeria meer dan 100 christenen afgeslacht door moslimterroristen. Vreselijk! Afgelopen vrijdag werd de wereld opgeschrikt door een dubbele aanslag op moskeeën in Nieuw-Zeeland. Vreselijk! Maar waarom bezoeken burgemeesters in Nederland wel moskeeën en slaan ze de kerken over?

Eind vorig jaar bracht ik in samenwerking met SDOK (Stichting De Ondergrondse Kerk) een bezoek aan Nigeria. We spraken onder andere met meer dan tien christenen die vroeger moslim waren en nu met gevaar voor eigen leven christen zijn geworden. Het meest indrukwekkende verhaal was dit interview met Abdul-Mutallif. Hij heeft als moslimterrorist tientallen christenen gedood. Totdat hij verschillende dromen over Jezus kreeg. Mensen als hij moeten vrezen voor hun leven, omdat het verlaten van de islam een doodzonde is. Moslimextremisten houden de Abduls van deze wereld nauwlettend in de gaten.

Extremisme heeft helaas heel veel verschillende facetten. Het moslimextremisme is er één van. Afgelopen vrijdag werd duidelijk dat ook het rechtsextremisme nog altijd springlevend is. Een totaalidioot kwam op het idee om zoveel mogelijk moslims in Nieuw-Zeeland te doden. De 28-jarige dader zond zijn aanslagen op twee moskeeën zelfs live uit via Facebook. Uit zijn 74 pagina’s tellende manifest dat op internet te vinden is, wordt duidelijk dat hij zich liet leiden door omvolkingstheorieën die in de uiterste rechterflank van het politieke spectrum worden verspreid.

Aanslagen in kerken en moskeeën. Ik vrees dat we er de komende tijd vaker over zullen lezen in een wereld met ophitsers en terroristen. Zo kort na een aanslag is het juist daarom zo cruciaal om het hoofd koel te houden en geen impulsieve beslissingen te nemen. Tot mijn verbazing hoorde ik in Nieuwsuur dat de beveiliging van moskeeën in Nederland is opgeschroefd. Huh? Alsof de rechtsextremistische dader zijn aanslag in Zoetermeer heeft voorbereid of dat de aanslag in België heeft plaatsgevonden. Maar Christchurch ligt toch echt 20.000 kilometer van ons land vandaan.

Op basis van die redenering zou iedere Nederlandse kerk ook beveiligd moeten worden. Regelmatig vallen moslimextremisten in bijvoorbeeld Pakistan, Egypte of Nigeria kerken binnen. Het verschil met de aanslag in Nieuw-Zeeland is dat het NOS-journaal hier niet mee opent en dit nieuws niet op de voorpagina van de grote dagbladen verschijnt. Sinds februari zijn in de Nigeriaanse staat Kaduna al meer dan 120 christenen gedood door islamitische Fulani-herders. En toch ben ik niet op het idee gekomen om de gemeente Utrecht te mailen met het verzoek om mijn kerk te beveiligen. Ik leef gelukkig in het vrije Nederland.

Wat ook opvalt is dat verschillende burgemeesters moskeeën in Nederland hebben bezocht om hun medeleven te betuigen. Dit soort solidariteitsbezoeken zijn natuurlijk prima, maar doe het dan ook consequent. De burgemeesters in ons land zijn, ondanks de aanwezigheid van christenen in hun stad, na een aanslag op een kerk in Egypte en Pakistan opvallend stil. Eind vorig jaar kwamen 11 mensen om het leven bij een aanslag op een synagoge in het Amerikaanse Pittsburgh. Net als de dader van de aanslag in Nieuw-Zeeland ging het hier om een rechtsextremist. Waar waren de burgemeesters toen?

Burgemeester Krikke (Den Haag) en Van Veldhuizen (Enschede) vergeten dat er van hun moskeebezoeken een verkeerd signaal uitgaat. Ze geven mensen het idee dat een aanslag op moskeeën ernstiger is dan een aanslag op een kerk. En bovendien wekken ze de indruk dat moslims in Nederland in gevaar zijn. Alsof rechtsextremisten op het punt staan om een moskee in Den Haag of Enschede binnen te vallen met bommen en granaten. In het vrije Nederland kunnen we nog steeds onbezorgd naar de moskee of naar de kerk. Juist na zo’n bloedige aanslag zou dat door burgemeesters benadrukt moeten worden!

Die vrijheid gun ik mijn broeders en zusters in Nigeria ook ontzettend. Maar de volgende aanslag op een christelijk dorp of kerk is een kwestie van tijd. Kunnen de christenen in Den Haag dan ook rekenen op een bezoek en lieve woorden van burgemeester Krikke?

‘Afvallige’. Zo luidt de titel van het nieuwe boek van Joram van Klaveren. Het voormalige PVV-Kamerlid heeft gebroken met zijn gereformeerde verleden door zich tot de islam te bekeren. Met spanning leefde ik toe naar deze zondag: gaan gereformeerde dominees hun gemeenteleden oproepen om Joram het leven zuur te maken?

Zo’n gekke vraag is dat niet voor wie in januari de Nederlandse media heeft gevolgd. In verschillende kwaliteitsmedia was namelijk te lezen dat meer dan 200 dominees geradicaliseerd zouden zijn en een ‘anti-homopamflet’ hadden ondertekend. Op sociale media kwamen termen als ‘haatdominees’ voorbij. Een aantal tolerante medelanders deed aangifte tegen SGP-leider Kees van der Staaij en zocht met regenboogvlaggen het partijbureau van de gereformeerde partij op.

Toen ik afgelopen maandag hoorde dat Joram van Klaveren zich tot de islam heeft bekeerd, heb ik eerst even gecheckt of het wel of niet 1 april was. Nadat ik zijn interview op Radio 1 beluisterde, werd al snel duidelijk dat het menens was. Op dat moment dacht ik aan de krantenkoppen over de geradicaliseerde christenen uit de BibleBelt. Als ik NRC Handelsblad en de Volkskrant moet geloven vormen de ‘zwaar-gereformeerden’ immers een gevaar voor het land.

Ook dacht ik aan een andere afvallige: Asia Bibi. De Pakistaanse vrouw was de afgelopen maanden voorpaginanieuws omdat duizenden conservatieve moslims de straat opgingen. Bibi zou de profeet Mohammed hebben beledigd en verbleef jarenlang in een dodencel. Totdat het Pakistaanse Hooggerechtshof besloot om de onschuldige moeder vrij te spreken. De duizenden protesterende islamieten waren het er niet mee eens. Ze zouden niet rusten totdat Bibi aan de galg hangt.

Na de bekering van Joram van Klaveren heb ik nog even overwogen om te bellen met dominee M. Klaassen. De predikant uit Arnemuiden werd als ondertekenaar van het ‘anti-homopamflet’ weggezet als onwelkome gast door tolerante inwoners uit Gorinchem. Ik zou hem willen vragen of hij op deze zondag vanaf de kansel zou oproepen om Joram van Klaveren vogelvrij te verklaren en met de Heidelbergse Catechismus onder zijn arm en een opgeheven vinger Joram de hel in zou wensen.

Maar de gevreesde boze christenen waren afgelopen week drukker met schuttingtaal in de populaire tv-serie De Luizenmoeder dan de afvallige Joram. De Bond tegen vloeken schreef naar aanleiding van respectloos taalgebruik een verontwaardigde brief naar AVROTROS. Nergens werd Joram van Klaveren bedreigd met ‘hel en verdoemenis’. Als hij in het centrum van Barneveld of Veenendaal op een sinaasappelkistje de Koran zou citeren, zal niemand het in z’n hoofd halen om de zondaar te stenigen.

Die vrijheid gun ik de miljoenen gelovigen ook die zich in de islamitische wereld tot het christendom bekeren. Asia Bibi verhuist waarschijnlijk met haar gezin noodgedwongen naar Canada om van de vrijheid te genieten. Joram van Klaveren kan zonder zorgen en met een gerust hart naar bed. Ook als dat bed zich in de ‘geradicaliseerde’ BibleBelt bevindt.

Normaal gesproken zou ik zaterdag in joggingbroek naar Excelsior gaan. In plaats daarvan stond ik in een pikzwart pak op een koude begraafplaats, ergens verderop in Rotterdam. Het gejuich in het stadion ging aan mij voorbij.

Het is bijna een week geleden dat opa Schipper zijn laatste adem uitblies. Op de dag van zijn overlijden heb ik twee werkafspraken. Met mijn hoofd ben ik in opa’s verpleeghuis en met mijn lijf op het werk. Terwijl ik nieuwsberichten aan het tikken ben, wordt het lichaam van opa voor het laatst verzorgd. Mijn vader, al zijn hele leven werkzaam in de zorg, legt zijn lichaam af. Na mijn laatste afspraak rijd ik met mijn auto terug naar het kantoor. Door de speakers klinkt Psalm 68:10, ‘Hij kan, èn wil, èn zal in nood, zelfs bij het naad’ren van den dood, volkomen uitkomst geven.’

Al snel wordt er meer duidelijk over de rest van de week. ‘Zaterdag is de begrafenis,’ lees ik via WhatsApp. In mijn agenda staat dat Excelsior die dag voetbalt tegen De Graafschap. Eén van de belangrijkste wedstrijden van het jaar voor mijn cluppie. Maar geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om ernaar toe te gaan. Ik wil niet staan te juichen voor een doelpunt, terwijl een paar uur daarvoor de kist van opa door zijn zes zoons naar zijn laatste rustplaats is gebracht.

Op de dag zelf word ik heen en weer geslingerd. Op het ene moment ben overheerst de dankbaarheid. Een minuut later krijgt het verdriet voorrang. Totdat de dominee vertelt over hoe opa en oma elkaar hebben ontmoet en hoe ze samen hun leven hebben geleid vanuit hun geloof. Dan overheerst de hoop en het blijde vooruitzicht op het hemels paradijs. Dan is de dienst afgelopen. Opa’s zoons tillen de kist op. Terwijl het orgel speelt loop ik huilend achter de familie aan.

Na zo’n gekke dag ploffen Neline en ik uitgeput neer op de bank. Zij herinnert mij aan Excelsior-De Graafschap. Die avond besluit ik de tv aan te zetten en de wedstrijd te bekijken. Als Rotterdam in beeld komt, is voetbal het laatste waar ik aan moet denken. Bij ‘Rotterdam’ denk ik aan het lege Rotterdamse huis van opa. De vele ritjes die we met ons gezin naar Rotterdam maakten om opa en oma te bezoeken. En aan die koude momenten op die Rotterdamse begraafplaats.

Terwijl ik de spelers van Excelsior op het scherm zie strijden, val ik op verschillende momenten in slaap. Een begrafenis is in mijn beleving vermoeiender dan 90 minuten voetballen. Na drie kwartier scoort Excelsior de 1-0. Neline maakt mij wakker, zodat ik het doelpunt in de herhaling kan zien. Bijna drie jaar geleden hebben we elkaar immers trouw belooft in slechte én goede tijden. Dus ook als Excelsior scoort. In stilte en met een glimlach zie ik ze nog voor een tweede keer scoren. Ze hebben gewonnen.

Opnieuw moet ik denken aan de begrafenis. Oom Anne, één van opa’s zoons, sloot zijn speech af door te zeggen dat er gejuich in de hemel klinkt. Opa is namelijk herenigd met zijn lieve vrouw, hij is verlost van pijn en verdriet én hij mag voor eeuwig bij God zijn. Want wie in dit leven met Hem leeft, doet dat ook in het leven hierna. Dat is een belofte waar opa en ik op vertrouwen. Daarom sprak oom Anne van een dankdienst in plaats van een rouwdienst. De hoop wint van de dood. Een zwarte dag met een goud randje.

Afgelopen donderdag zag ik opa Schipper voor de laatste keer. Als familie kwamen we toen bij elkaar om afscheid te nemen. In de weken ervoor droeg hij allerlei zuurstofslangetjes. Nu een prachtig pak met een schitterende stropdas. Dit pak kocht hij vorig jaar speciaal voor de bruiloft van mijn vader Steven. In de Bijbel, het levensboek van opa en mij, wordt een huwelijk vergeleken met een ontmoeting tussen Jezus en Zijn navolgers op aarde. Opa viert nu dus voor eeuwig een bruiloftsfeest.

Gejuich om drie punten voor Excelsior of gejuich in de hemel. Als ik moet kiezen, kies ik voor het laatste. Rust zacht, opa!

De laatste tijd heb ik het gevoel dat ik word achtervolgd. In mijn hoofd ben ik voortdurend bezig met iets dat ongrijpbaar is. Mijn vrouw Neline en ik wachten vanaf de feestdagen op een telefoontje met slecht nieuws.

Wie de voetbalwereld een beetje kent, zal bekend zijn met de term ‘degradatiespook’. Vooral fans van voetbalclubs die meer verliezen dan winnen zijn hiermee bekend. Dat geldt ook voor mij, omdat mijn club Excelsior momenteel veel verliest. Als het zo doorgaat kunnen zij aan het einde van dit voetbalseizoen degraderen naar een lager niveau. Excelsior wordt dus achtervolgd door het degradatiespook.

Onze familie wordt momenteel door een heel ander spook achtervolgd: het spook van de dood. Sinds de feestdagen gaat het niet goed met opa Schipper. Kortgezegd raakt zijn lichaam op. Dat is ook niet zo gek op 89-jarige leeftijd. Vlak voor de Kerst werd de hele familie bij elkaar geroepen. Zijn ademhaling ging steeds meer achteruit. Iedereen nam één voor één afscheid van een man die besefte dat hij in zijn laatste dagen was.

Wij kennen opa als een vrolijke en levendige man. Een paar maanden geleden vierde hij zijn verjaardag. Met bewondering heb ik naar hem gekeken. Je zou zeggen dat vijftig kinderen, kleinkinderen en aanhang te veel energie kost op zijn leeftijd. Onze aanwezigheid gaf hem juist meer energie dan een hele fles Red Bulldrank. Voortdurend maakte hij grapjes en was hij in gesprek.

Totdat het spook van de dood een paar weken later zijn verpleeghuis opzocht. Sindsdien is de enige reden om voor hem het bed uit te gaan om een paar meter verderop in zijn stoel neer te ploffen. Dat kleine stukje van het bed naar de bank voelt voor hem als het zwemmen van de Elfstedentocht. Het liefst zou ik Maarten van der Weijden bellen met de vraag of hij wat levenskracht aan mijn opa zou willen geven.

Ik kan mij het moment dat de familie bij elkaar kwam nog goed herinneren. In zijn bed trof ik een man aan die ieder moment zijn laatste adem had kunnen uitblazen. Het liefst had ik op Martin Luther King-achtige wijze nog een mooie afscheidsspeech uitgesproken, maar in plaats daarvan was ik sprakeloos. Opa had geen kracht. Ik had geen woorden. Af en toe gingen zijn ogen open en zag hij mij zitten.

De nachten erna heb ik slecht geslapen. Het spook van de dood achtervolgt niet alleen opa, maar ook zijn nageslacht. Mijn telefoon verloor ik geen moment uit het oog, want dat ene telefoontje zou ieder moment kunnen komen. Tot op de dag van vandaag is dat belletje nog niet gekomen. Sterker nog, opa is na de feestdagen zelfs opgeknapt. We hebben zelfs weer leuke gesprekken kunnen voeren.

Maar zijn kracht neemt sinds vorige week weer af en doet hem verlangen naar een plaats die wij als christenen beschrijven als ons échte huis. Volgens ons levensboek, de Bijbel, zijn wij hier op aarde vreemdelingen. We worden hemelburgers genoemd omdat ons echte huis niet in Rotterdam of Utrecht staat. Dat huis is de plek waar God woont. Daarom kan opa, wonder boven wonder, verlangen naar dat ene moment waar ik zo tegenop zie.

Onze Vader in de hemel,

Opa Schipper heeft zijn leven aan U gegeven

Dank U wel, dat U hem 89 jaar lang levenskracht gaf

Nu is zijn kracht aan het verdwijnen

Haal opa naar huis en verenig hem met zijn vrouw

Dank U wel dat het spook van de dood niet het laatste woord heeft

Uw Zoon Jezus kwam naar de aarde om de dood te verslaan

Omdat U leeft zijn wij niet bang voor morgen

Zo’n vierhonderd jaar geleden verdwenen in ons land Bijbels op de brandstapel. Even vreesde ik dat de Bijbel van dominee Maarten Klaassen hetzelfde zou overkomen op een plein in Gorinchem. Daar werd het vuurtje behoorlijk opgestookt.

Dominee Klaassen is één van de initiatiefnemers van de veelbesproken Nashvilleverklaring. Heel Nederland viel vorige week over hem en meer dan tweehonderd collega’s heen. Verschillende passages uit die verklaring wekten bij een grote groep Nederlanders de indruk dat alle homo’s met pek en veren de BibleBelt uitgejaagd worden vanwege hun geaardheid.

De verklaring leidde tot felle discussies en verwijten over en weer. De storm van kritiek wordt wat mij betreft te gemakkelijk door christenen geframed als christenvervolging en geestelijke strijd. Alsof minister Grapperhaus (Justitie en Veiligheid) de politie de opdracht had gegeven om alle dominees die de verklaring ondertekenden te arresteren, inclusief de voltallige kerkenraad.

Wie écht wil weten wat christenvervolging inhoudt moet de deze week uitgekomen Ranglijst Christenvervolging maar eens goed bestuderen. Dan zal iedere christen het uit z’n hoofd halen om te spreken over christenvervolging in Nederland. De vervolgers komen hier niet verder dan zwaaien met regenboogvlaggen en amateuristische en kinderachtige petities ondertekenen.

‘Als tolerante stad zitten we niet op een preek van dominee Klaassen in Gorinchem te wachten!,’ aldus ruim twee honderd Gorinchemmers in zo’n petitie. Klaassen zou afgelopen zondag preken in de plaatselijke Grote Kerk. Omdat een vreedzame demonstratie tegen Klaassens komst stond gepland nam de kerkenraad, om verdere onrust te voorkomen, een wijs besluit. Klaassen mocht zondagochtend uitslapen.

Ik zat te denken hoe ik de actie van deze Gorinchemmers moet typeren. Ik heb hier maar één woord voor: oliedom. Jezelf op de borst kloppen vanwege je Gorinchemse tolerantie is niet zo handig als je iemand met een ander standpunt buiten je stad wil houden. Blijkbaar moet Klaassen zich eerst bekeren tot D66 of GroenLinks om welkom geheten te worden.

Op sociale media werd Klaassen zelfs haatprediker genoemd. Waarom? Omdat hij de orthodox-christelijke visie op huwelijk en seksualiteit verdedigt. Persoonlijk kan ik mij niet in de Nashvilleverklaring vinden. Wat ik veel belangrijker vind is dat we in een land leven waarin iemand als Klaassen het recht heeft om zijn overtuiging te delen. In plaats van een petitie ondertekenen kun je zo’n man ook gewoon zijn werk laten doen.

Wie een échte haatprediker wil ontmoeten is in Arnemuiden aan het verkeerde adres. In dit mooie Zeeuwse dorp is de kerk en woning van Klaassen te vinden. Op de website van de Provinciale Zeeuwse Courant (PZC) is niets te vinden over geëxecuteerde homoseksuelen. En in zijn preken zal Klaassen daar ook nooit toe oproepen. Sommige islamitische leiders in Saoedi-Arabië en Iran echter zouden een executie in Arnemuiden met gejuich ontvangen.

Ergens vind ik het jammer dat de preek van Klaassen niet doorging. Ik had graag willen zien wat de progressieve drammers uit Gorinchem gedaan zouden hebben. Het zou mij niet verbazen als ze de dominee als blokkeerhollanders op de A15 zouden tegenhouden. Klaassen zou dan alleen verder mogen rijden als hij met een regenboogstropdas de kansel in Gorinchem zou beklimmen.

‘Allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen ongelijk behandeld. Zij worden geacht geen orthodox-christelijke boodschap verkondigen en onze mening over homoseksualiteit accepteren’. Ik vrees dat dit progressieve evangelie in Gorinchem populairder is dan de Nederlandse Grondwet.